Hardlopen wordt trager, toen en nu

Hoe dit gemeten wordt

Voor elke graad boven 12°C verliest een gemiddeld geoefende recreatieve hardloper ongeveer 4.25 seconden per mijl. De cijfers voor "toen" en "nu" per hoofdstad passen dat tarief toe op de gemiddelde maximumtemperatuur van de heetste maand over twee vensters van 11 jaar: 1976 tot 1986 en 2015 tot 2025, met de heetste maand in plaats van een jaargemiddelde omdat de meeste buitenwedstrijden en trainingsblokken voor duurlopen daadwerkelijk in die maand vallen. Middelen over 11 jaar in plaats van een recordjaar kiezen betekent dat één uitzonderlijke hittegolf een stad niet in zijn eentje omhoog kan stuwen in deze tabel.

Geen van beide getallen is willekeurig. 12°C is de veelgenoemde optimale luchttemperatuur voor duurlopen in de sportwetenschappelijke literatuur, en 4.25 seconden per mijl per graad daarboven is een op WBGT gebaseerd cijfer uit onderzoek naar finishtijden van recreatieve marathonlopers tegen de wedstrijdtemperatuur (onder andere Ely et al.), geen getal dat op deze dataset is afgestemd.

Anders dan de meeste feiten in deze reeks gebruikt dit feit een vaste referentietemperatuur en een vast strafpercentage in plaats van een waarde uit de eigen verdeling van de stad. Dat is een bewuste beperking die het vermelden waard is: het is een gemiddelde vuistregel voor een recreatieve loper, geen gepersonaliseerde voorspelling, en het houdt geen rekening met hitteacclimatisatie, luchtvochtigheid of wind. Lees deze tabel als een beschrijving van hoeveel heter het hardloopseizoen van elke hoofdstad is geworden, niet als een precieze temposchatting voor één specifieke loper.

De brongegevens komen uit de ERA5-heranalyse, opgehaald via de historische weer-API van Open-Meteo. Alleen hoofdsteden met een compleet dagelijks archief tot 1976 staan hier; de rest blijft weg in plaats van dat ze met een half cijfer worden getoond.